عشق و نفرت

ديگه شعري نيست...

                              همه را گفتند

جستوجوگر

                در ميان تار و پود واژگان اين زبان

در سوگ سوژه ها...

                  مي ميرند شاعران

                                    ديگه شعري نيست...!

بله باید بگم که خیلی زود دیر می شه

مراقب باشید دیر نشه

لینک مستقیم به عکس زود دیر شد!

یه عکس زیبا از پاییز که کار خودمه

لینک مستقیم    پاییز

نظر یادتون نره!

سلام دوستان

باید بگم که من یه گالری عکس راه انداختم که خوشحال میشم بهش سر بزنید و نظرات خودتون رو در مورد عکسها برام بنویسید

لینک مستقیم به گالری عکس: بگو سیب

دليل اينكه آرومم اميد لمس دستاته

همين لبخند پنهاني كنار لحن گيراته

دليل اينكه تنهايي همين دستاي تنهامه

همين دنياي تاريكم همين ترديد چشمامه

تو دلگيري نمي دوني چه رويايي به من دادي

اگه فكر مي كني سردم برو رد شو تو آزادي

نمي دوني چقد سخته تو پشت نبض ديواري

نمي دونم تو اين روزا چه احساسي به من داري؟

نه اينكه سرد و مغرورم نه اينكه دور از احساسم

بزار دست دلم رو شه بزار رويا رو بشناسم

تمومه شهر خوابيدن من از فكر تو بيدارم

يه روز مي فهمي از چشمام چه احساسي به تو دارم

شبيهه حس پژمردن دچار شك و بي رنگي

من آرومم...

                تو تنهايي...

                                 حقيقت داره دلتنگي...!

به طرز عجیبی عاشقت شدم
تو عجیب ترین معشوق منی
فجیع ترین حادثه در نیمه ی شبی
که خط خطی شد خلیج و
خالی شده بودم از سکنه

لابه لای کنگره های قلعه ی بندر
اشباح
شب های اردیبهشت
متوسل می شوند به ماه و
غربتی ها
ورد می خوانند و فوت می کنند
دامن می زنی به غریبی زنی
با دلنگ دلنگ النگوهاش و
گلوبندی کوچه بازاری از آن ور آب
از یاقوت های خونی دلی که تکانده ای در باد
دو بار پلک می زنی و
توی چشمهات
دو برگ تیره ی تنباکو
دود می کنند لحظه های مرا
تش به پا می کنی
روی شانه های خشکیده ام
چه کرده ام با خودم
با کنگره هام و النگوهام
با خفه خون بندری بی خلیج

بیا به دور
به دور دست
به دوردست هایی از تنی تیره و شنی
که خالی شده ام از سکنه
دو بار پلک بزن
در نیمه ی شبی
هوسم گرفته شدید
دوباره
عاشقت بشوم عجیب
فجیع ترین حادثه در اردیبهشت من!

    (روجا چمنکار)

سه شنبه صبح

اول باران هزار و سیصد و هشتاد و تو
مردی که چالت کردم لای مژه هام
خش برمی دارد صدایت روی گردنم
از نفس های های هایم تنها شیاری خون

سه شنبه ظهر

بگذار بیفتد این فاصله تا لذت ببرم از فراموشی ام
ساده می افتد اتفاق توی چالی که نیست روی گونه ام

سه شنبه بعد از ظهر

من راه میروم و 
                    ببخشید آقا
من راه میروم و 
                          ببخشید آقا 
                                          راه
                                               آقا
من راه می روم و همه را به جای تو اشتباه می گیرم

سه شنبه شب

پایان باران هزارو سیصدو هشتادو تو
یکدستی ات مستم کرده بود
(تقصیر خاک بود و عطری که از موهایت بلند)
وارونه در عکسی سیاه و سفید نشسته ام
وبخار چایی که همیشه از کادر بیرون می زند
بوی تند امروز سه شنبه و خاکی که باران می خورد
عشقت به گردن من افتاده بود
گناهم به گردنت
گفتم از این به بعد
شعر های عاشقانه بگویم ولی نشد!

                                                                             (روجا چمنکار)

گریه نمی کنم ...

نه اینکه سنگم

گریه غرورمو بهم می زنه

مرد برای هضم دلتنگیاش

گریه نمی کنه...

قدم میزنه

گریه نمی کنم نه اینکه خوبم

نه اینکه دردی نیست...

نه اینکه شادم 

یه اتفاق نصفه نیمه ام که

یهو میون زندگی افتادم...!

و آن وقت که زندگی

به شیرینی یک خوشه انگور

بر دهان بی صدای من چکید

وآن وقت که تو بی مهابا

با چشم های نگرانت...

نگاهی نه چندان ساده

بر چشمان خیس پر تمنایم فرستادی

وآن وقت که صدایت...

با صدایم خواند

زمانی بود که کس دیگری صاحب قلبم بود...

                                                                                (فروغ تاجیک)

واژه ها کم آوردن واسه توصیف نگات

نمی دونم تو چی بودی

که وقت رفتنت پنجرمون بسته شد...!؟

چی شد که چشمات از دیدنم خسته شد؟

راستش رو بخوای موقع رفتنت

نبودی کنارم

تا ببینی چقد تو رو دوستت دارم

از دل خسته من چیزی نپرس

که چی بگم...

از وقتی رفتی...

دیگه من دلی ندارم.

                                                 (فروغ تاجیک)